مرا آورد و مرا به آسمان خويش ، بالا بُرد و از نام‌هاى نيكويش ، نامى براى من مشتق ساخت . امّت من ، " حمّادون ( ستايندگان ) " اند و خداوندگار عرش ، " محمود " است و من ، " محمّد " م . 3659 . حلية الأولياء به نقل از سعيد بن ابى هلال : عبد اللّه بن عمرو به كعب گفت : مرا از اوصاف محمّد صلى اللّه عليه و آله و امّت او خبر ده . كعب گفت : آنان را در كتاب خداى متعال ، چنين مىيابم كه : احمد و امّت او ستايندگان‌اند و خداى عز و جل را بر هر خوب و بدى مىستايند . در هر بلندى ، خدا را به بزرگى ياد مىكنند و در هر منزلگاهى ، خدا را به پاكى مىستايند . بانگ آنان ، در ميان آسمان مىپيچد و در نمازهاشان ، همهمه‌اى چونان همهمه زنبوران عسل در كوهسار دارند . در نماز ، همچون صفوف فرشتگان ، صف مىبندند و در جنگ ، آن گونه صف مىكشند كه در نماز . هر گاه در راه خدا به جنگ بروند ، فرشتگان با نيزه‌هاى محكم ، در پيشِ رو و پشتِ سرشان قرار مىگيرند . هر گاه در راه خدا به صف مىايستند ، خداوند بر آنان سايه مىافكنَد ( با دستش نشان داد ) ، آن گونه كه عقاب‌ها بر لانه‌هايشان بال مىگسترانند . و هرگز از پيشروى باز نمىايستند ، مگر آن كه جبرئيل عليه السلام به آنان بپيوندد .